Datum: 10-06-2012
Ina (Corfu) vond toch haar plekje
Op 23 mei 2011 gingen wij met vakantie naar Corfu. Als opvanggezin voor AAI-honden, zouden we aan het eind van de vakantie twee opvanghonden mee terug nemen naar Nederland. Een voor onszelf en een tweede voor een ander opvanggezin. Louisa (AAI-contactpersoon op Corfu) haalde ons op van het vliegtuig. Twee dagen later bezochten we haar thuis en kregen een rondleiding langs de honden die zij daar opving. De vanuit Nederland meegenomen medicijnen, voer etc. waren zeer welkom.
De hond die we aanvankelijk wilden gaan opvangen, bleek geen goede match te zullen zijn met onze eigen hond in Nederland. Toen ontmoetten we Ina. Ina was samen met een ander hondje (Georgia) door haar Griekse baasjes zonder verzorging achtergelaten toen die verhuisden. Georgia liet zich graag meenemen, maar het heeft vier weken geduurd voordat Ina zich uiteindelijk liet vangen. Ze was een angstige hond die zich snel uit de voeten maakte als mensen in haar buurt kwamen. Toch wilden we voor haar gaan en na toestemming van AAI, mocht Ina mee naar Nederland (samen met Georgia). Op 30 mei 2011 was het dan zo ver en vlogen we met de hondjes terug naar Nederland.
Eenmaal thuis aangekomen, begon het nieuwe leven van Ina. En dat viel nog niet mee, want luisteren was haar volkomen onbekend. Er gebeurden dan ook de nodige "ongelukjes" binnenshuis. De tuin vond ze veilig en daar zat ze graag. Met veel geduld leerde ik haar daar dan ook vertrouwd met mij te worden. Heen en weer in de tuin en langzaam aan de riem laten wennen. Alleen voor de heer des huizes bleef ze wat angstig. Toen dat allemaal wat beter ging, werd Ina’s omgeving vergroot buiten de schutting. Steeds groter werden de rondjes die ze durfde te lopen. Met een speciaal tuigje waar Ina niet zo makkelijk uit kon ontsnappen, werden de wandelingen langer en langer en kreeg ook ik meer vertrouwen in Ina. Ze kreeg zelfs speelkameraadjes, maar loslopen zat er nog niet in.
Op een gegeven moment meldde zich een adoptiegezin voor Ina. Na een kennismaking, besloten deze mensen Ina te adopteren. De week daarna moesten we afscheid nemen van haar en dat viel ons zwaar. Na twee dagen echter werd er al gebeld dat Ina erg geschrokken was van de eigen hond van de familie en was weggelopen. Nadat ze weer thuis was (na de hele nacht te zijn weggebleven), had het gezin besloten dat zij deze adoptie toch te riskant vonden. Dus kwam Ina weer terug bij ons in Hellevoetsluis, waar ze liet zien blij te zijn dat ze weer "thuis" was! Haar opvoeding werd weer opgepakt.
Eind augustus 2011 kwam er bericht dat er opnieuw een adoptiegezin voor Ina was en wel op 10 minuutjes rijden afstand. Tijdens de kennismaking klikte het niet meteen tussen Ina en de eigen hond van het gezin, maar uiteindelijk ging alles wonder boven wonder toch goed. Besloten werd dat ze na de vakantie van haar adoptiegezin zou worden opgehaald. En wij hebben van deze weken genoten samen en konden toeleven naar het moment dat er afscheid zou moeten worden genomen. Op 24 september 2011 was het dan zover. In haar nieuwe bench achter in de auto, hebben we Ina uitgezwaaid en weer viel het afscheid zwaar. Maar net op het moment dat de emoties een beetje waren gezakt, werd er na 20 minuten gebeld. Ina was wéér ontsnapt! Ze was er vandoor gegaan op het moment dat haar nieuwe adoptiefouders haar uit de auto wilden tillen. Ik vertrok meteen om mee te helpen zoeken. En die zoektocht heeft een hele week geduurd. Zelfs de krant werd hierbij ingeschakeld.
Na die week kwam het verlossende telefoontje dat Ina terecht was. Ze was helemaal uit zichzelf de vangkooi ingelopen die voor het huis van de nieuwe adoptieouders was geplaatst! Iedereen was natuurlijk opgelucht en ontzettend blij. En nog beter nieuws was het, dat er voor dit gezin geen sprake van kon zijn dat Ina terug zou moeten naar Hellevoetsluis. Zij waren dol op haar en waren vast van plan dit hondje een veilige plek te geven waar ze niet meer voor weg hoefde te vluchten.
Zo zie je, met veel geduld, liefde en warmte heeft ook Ina toch haar plekje gevonden.
Wij bedanken alle andere opvanggezinnen van honden die anders geen of veel minder kansen hadden gehad.
Antoinette en Ronald
< Terug naar het overzicht