Datum: 18-02-2012
Klusvakantie Corfu 2011
Vrijwilligers Jan en Paula helpen al jarenlang bij de dierenbeschermers op Corfu. Hieronder een verslag van hun laatste ‘hondenklusvakantie’!
Zaterdag 21 mei was het weer zover, heerlijk vakantie en op naar Corfu!
Euro, een van Corfu afkomstig hondje dat wij opvingen, was al even eerder naar een ander opvanggezin gegaan en hij deed het daar heel goed, dus we konden met een gerust hart gaan.
Om middernacht naar Schiphol, dus heel vroeg uit de veren. Op Schiphol hadden we rond 02.30 uur afgesproken met Irene, een AAI-vrijwilliger die meestal degene is die naar Schiphol komt om spullen (bijv. vliegtuigkennels) te brengen of om aangekomen viervoetige asielzoekertjes aan een opvanggezin of nieuw baasje over te dragen.
Voor ons bracht Irene kennels en dierenreistasjes mee die voor Louisa (AAI-contactpersoon op Corfu) bestemd waren en ze had ook nog twee doosjes microchips voor de dierenarts op Corfu. We hadden een heleboel hondenriempjes verzameld en de helft daarvan heb ik aan Irene gegeven om t.z.t. te worden opgestuurd naar het asiel in Turkije.
We reizen altijd met één koffer zodat we extra kilo’s over hebben om spullen mee te nemen naar de bestemming, dat gaat altijd prima. Jan had natuurlijk wel zijn kluskoffer bij zich en had hem deze keer zo gevuld dat de koffer bij Louisa op Corfu kan achterblijven.
Vorig jaar op de terugreis was die kluskoffer nog even lastig: Jan werd eruit gepikt en de kluskoffer moest open, Jan moest uitleggen wat hij met die spullen moest, gelukkig waren Louisa en Spiridoula (een dierenbeschermster en vriendin van Louisa) daar ook bij en het misverstand was snel opgelost.
De vlucht verliep prima, lekker geslapen in het vliegtuig en de bagage was er ook al snel, de vliegtuigkennels kwamen als eerste op de band. Eenmaal de douane gepasseerd stond Louisa ons al op te wachten. In het vliegtuig waar wij mee aangekomen, gingen op de terugweg naar Nederland twee hondjes van Louisa mee. Dat was voor Louisa wel prettig, nu kon ze in één keer de hondjes wegbrengen en ons ontmoeten.
We verblijven eigenlijk altijd in Gouvia, in het Park-hotel, dat bevalt ons goed en inmiddels weten zij ook wie we zijn en krijgen we zelfs wat privileges. Nadat we zondag een auto hadden gehuurd zijn we richting Louisa gereden. Vanaf Gouvia is dat toch wel een half uur rijden, midden door de stad. Bij Louisa aan gekomen, werden we hartelijk begroet door alle aanwezige hondjes en poesjes. Het viel me direct op dat het er minder waren dan de vorige keer dat we bij Louisa waren. Vooral minder pups en dat is maar goed ook, want het verzorgen van pups is extra veel werk. Een aantal honden zijn al wat langer of permanent bij Louisa en het is fijn te zien dat het goed met ze gaat. In een bench die in huis stond zat een piepklein hondjes met haast geen haar. Louisa vertelde dat het hondje gevonden was door een jong stel Duitse toeristen die graag wilde dat het hondje gered zou worden. Ze hadden toegezegd het hondje zelf te adopteren en zodra het hondje sterk genoeg was zou het mogen afreizen naar Frankfurt. Binnen in een kinderbox zat een al wat ouder, klein, wit hondje, heel stilletjes te wezen. Pascho was aangereden, hij had enorme bloeduitstortingen op zijn buik gehad en zijn piemeltje was beschadigd. Hij liet alles gebeuren en was heel erg rustig, vond het heel fijn om opgepakt te worden en genoot van de aandacht. Louisa vertelde dat hij waarschijnlijk geopereerd moest worden.
Verder liepen er drie pups tussen de grotere honden en ze waren heerlijk aan het rennen en spelen. Aka, al een wat oudere pup, rende steeds achter de twee andere pups aan, dat was leuk om te zien. Er liep ook een heel grappig hondje: Georgia, een soort Chihuahua, ze kwam direct en wilde graag opgetild worden. Louisa vertelde dat Georgia bij haar was afgegeven, samen met Ina, een ander klein hondje. Er was zeer slecht voor de hondjes gezorgd door de vorige eigenaar. Ina was heel erg aandoenlijk, ze keek met grote, bange ogen naar ons, op afstand natuurlijk, ze durfde niet te komen. Als ze Louisa’s stem hoorde, begon ze te kwispelen en Louisa vertelde dat ze wel naar haar toe kwam na veel geduld. Achter heeft Louisa nog een tuin waar ze een hondje apart kan zetten of waar bijvoorbeeld een moederhond met pups kan verblijven. Daar zat nu Nicos, een grijs/zwarte jachthond met een gebroken achterpoot, hij was net een paar dagen in de opvang. Nicos was gewond achtergelaten. De dierenarts kon nog geen operatie uitvoeren omdat Nicos’ poot te dik was. Nicos was ook zo’n stakker, je merkte dat hij pijn had, als je naast hem ging zitten wilde hij alleen maar tegen je aanhangen. Hij kreeg antibiotica en pijnstilling. Dan liep er nog een zwart reutje genaamd Lucos. Lucos leek veel op onze opvanger Euro; ook zo’n dondersteen. Nadat we alles begroet hadden zijn we gaan eten.
Jan had met Louisa bekeken wat er te klussen viel. Als eerste wilde Louisa buiten wat extra lichtpunten, vooral in de achtertuin, dan kon ze in het donker de honden beter zien. Dan moest het hek tussen de verschillende tuinen verstevigd en op sommige plaatsen opgehoogd worden. Louisa heeft namelijk een hele slimme uitbreekkunstenares: Sida, een grote, zwarte hond die over de bestaande afrastering kan klimmen en er zo mogelijk vandoor kan gaan. Als je naar de hekken kijkt, kun je je haast niet voorstellen dat daar een hond overheen kan klimmen!
Jan had het een en ander opgemeten en opgeschreven, zodat hij de volgende dag wat materiaal kon halen. De volgende ochtend zijn we naar een kluswinkel gegaan, waar we inmiddels al jarenlang komen om klusspullen te halen. Deze man had nu niet de goede spullen maar probeerde uit te leggen waar we moesten zijn.
Die man kan alleen maar Grieks (wij niet) en met handen en voeten legt hij ons alles uit en dat lukt altijd. In de electrowinkel in de stad heeft Jan de benodigde spullen gekocht. Toen naar Louisa. Jan heeft eerst met Kourosh (een Iranese jongen die Louisa helpt in de opvang) een prieel in Louisa’s tuin opgebouwd, heel mooi, en alle spullen passen er goed in. De daaropvolgende dagen heeft Jan eerst de toegangspoorten tot de tuin nagekeken omdat sommige wat moeilijk opengaan en toen is hij begonnen met het aanleggen van de stroom voor de nieuwe lichtpunten. De aanwezige honden keken nieuwsgierig toe, en zo nu en dan liepen ze er met het gereedschap vandoor!
In de tussentijd heb ik me bezig gehouden met de honden; balletjes gooien, poepruimen, knuffelen met Nicos en Pascho, etc. Ook ging ik met Louisa ‘op missie’. Miamare was een teefje dat op strand bij hotel Miamare rondliep met een ingegroeide ketting om haar nek. Engelse toeristen, die zich het lot van deze hond aantrokken, hebben actie ondernomen en riepen Louisa’s hulp in. Deze Engelse familie zou juist weer naar Engeland vertrekken. Louisa is er nog even langs geweest en ik ben meegegaan. De Engelse dame was nog steeds van slag dat zoiets met een hond kon gebeuren en dat niemand daar iets aan deed.
Bij thuiskomst had Spiridoula een bruin, labradorachtig hondje in haar auto. Gevonden met een los touw om de nek. Het beestje zat onder de teken, dus eerst haar geholpen om die eruit te halen. Vooral in en rond de oren zaten er veel. Het diertje was overdonderd en nog erg terughoudend. Maar ja, dat is ook logisch, er gebeurde zo veel om haar heen. Het hondje werd eerst even bij de andere nieuwkomers gezet en wonderbaarlijk; dat samenvoegen gaat eigenlijk altijd goed.
Louisa kreeg een telefoontje van een overstuur, jong Nederlands stel dat op het strand bij Dassia een jonge zwerfhond had zien lopen, verwaarloosd en sterk vermagerd. Louisa sprak met ze af dat ze de hond mochten brengen om na te laten kijken. Het was een teefje van ongeveer 7-8 maanden oud, ruwharig en hoog op de pootjes. Nog diezelfde middag kwam er toevallig een andere Nederlandse familie op bezoek. Deze mensen hadden via AAI een Corfu-hond geadopteerd en ze wilden Louisa en haar opvang graag bezoeken. En er gebeurde iets heel moois: deze mevrouw bleef wel heel lang bij het net binnen gebrachte hondje staan en had tranen in haar ogen. Haar man zei, ‘nee, jij gaat niet verliefd worden, we hebben thuis al drie honden en paarden!’. Ze zijn nog een hele poos gebleven. Later in die week belden ze weer, ze waren in de buurt en wilden nog even langskomen. En ja hoor, het was toch gebeurd, de vrouw wilde graag het teefje adopteren, haar man moest lachen, en zei ‘daar heb ik niets meer op in te brengen!’. Drie weken later is het hondje naar Nederland gegaan, naar haar nieuwe baasjes.
Inmiddels had Jan de lichtpunten bijna klaar en de stroom moest eraf, maar waar zitten die knoppen, in Griekenland is dat niet zo geordend als hier, maar na veel zoeken is het gelukt en Louisa kan nu van binnen het licht in de tuin aan en uit te doen. We hebben in die week tweemaal langere tijd geen water gehad, omdat het een aantal keer flink geonweerd had en er leidingen door overbelasting waren gesprongen. We waren die week uitgenodigd om met Louisa en Spiridoula bij haar helpers Stephanie en Kourosh te komen eten. Heel erg gezellig en vooral heel lekker; Griekse en Iranese gerechten bij elkaar.
In deze periode was er nog een AAI-opvanggezin op Corfu dat langskwam bij Louisa. Deze mensen wilden twee hondjes voor opvang meenemen en dat zijn Ina en Georgia geworden. Ik was er heel blij mee, ik denk dat het voor Ina beter is om meer aandacht te krijgen en niet zo veel drukte om haar heen te hebben. Wij zelf konden ook één opvanger meenemen. Dat was wel heel luxe; ik kon haar zelf uitzoeken en heb toen voor Rosalinda gekozen. Zij is uit eindelijk maar drie dagen bij ons in Nederland geweest en werd toen al geplaatst, ja, het was ook echt een schatje. Zij was bij een Griekse vrouw weggehaald die er niet naar om keek.
Louisa vertelde dat er een familie interesse had in Aka maar deze mensen wilden graag wat meer foto’s van de hond zien. Louisa heeft toen een filmpje gemaakt waarop ik met Aka speelde en ja, hoor Aka kon 22 mei met ons mee naar Amsterdam reizen om gelijk naar haar nieuwe baasjes te gaan.
Alle hondjes die naar Nederland reizen moeten nog naar de plaatselijke dierenarts voor een gezondheidcheck, vaccinaties, microchip en paspoortje. Dat heb ik samen met Louisa gedaan. Het was nog een hele toer. We hadden namelijk Ina, Georgia, Boksos, Nicos en Rosalinda in de auto (ik heb echt het volste respect voor Louisa, zij doet dit namelijk zowat dagelijks, ik vond het een hele toer om met een auto vol honden op pad te gaan, midden door de stad!). We wilden juist wegrijden en wat denk je; een lekke band… Gelukkig waren Kourosh en Jan in de buurt en zij hebben hem gewisseld.
Bij Marjorie Pandi (een andere dierenbeschermster op Corfu die we wel eens geholpen hebben) was een vervelend ongelukje met een pup gebeurd en deze pup had even wat meer aandacht nodig. Marjorie vroeg Lousia of de pup even bij haar kon verblijven, dat was natuurlijk geen probleem. Marjorie wilde heel graag dat we ook nog bij haar langs kwamen en dat hebben we de volgende dag ook gedaan.
Dan hadden we deze vakantie ook weer op twee plaatsen zwerfhonden gezien die we dagelijks voerden. Op de laatste dag zijn we in het stadje Glyfada op zoek geweest naar een hondje dat door Schotse toeristen was gezien tijdens hun vakantie op Corfu. Deze familie was inmiddels al weer in Schotland maar ze konden het hondje niet uit hun hoofd zetten. Een Grieks, dierlievend echtpaar dat ter plekke een taverne runt, kende het hondje en ze zouden hem vasthouden en Louisa bellen als ze hem weer zagen, maar het hondje werd helaas niet meer gezien.
En toen kwam de dag om weer naar huis te gaan, altijd te snel, we hadden weer genoten en met ons zijn twee hondjes naar Amsterdam gevlogen, Aka en Rosalinda. Beiden hebben inmiddels een gouden mandje gevonden!
Paula & Jan
< Terug naar het overzicht