Datum: 18-02-2012
Pipientje en Harry (voorheen Pipina en King, van Corfu)
Met
Pipientje gaat het erg goed. Ze is echt ontzettend lief, vindt het helemaal
geweldig als ze bij je mag zitten, we hebben eindelijk een echte schootligger,
en Harry (voorheen King, ook van AAI) had geen beter kameraadje kunnen krijgen.
Die twee zijn echt dikke maatjes en spelen heel veel samen, en altijd leuk en
vriendelijk. Ze rollebollen over elkaar heen, racen achter elkaar aan, dagen
elkaar uit en Harry wast Piep haar oren. Daar gaat ze dan uitgebreid voor
liggen en Harry heeft eindelijk iemand bij wie hij dat kan doen. Dat vindt 'ie
namelijk al sinds dat hij pup was helemaal het einde, maar wij hebben daar niet
altijd trek in.... (zeker niet gezien de smurrie die hij buiten af en toe naar
binnen werkt).
Ze
liggen vaak samen in één mand te slapen en drinken vaak samen uit één bak
water. Als je naar haar kijkt, kwispelt ze al en met dat witte staartpuntje
ziet dat er erg snoepig uit.
Buiten gaat het ook heel goed. Ze liep al na 3 dagen los en dat gaat prima. Ze
blijft heel goed bij me en luistert goed maar soms heeft ze nog een restje
souvlaki in haar grote oren dus ja, dan kan ze er natuurlijk even niks aan doen
dat ze niet luistert. Vogels, eendjes, zwanen, katten etc. zijn wel erg leuk om
even op te jagen. Dan noemen we haar de Piperazzi. Harry doet gezellig mee en
dat terwijl ik het hem net afgeleerd had maar nu is er geen houden meer aan.
Nou ja, sommige eenden kennen haar al en blijven tot op het laatst gewoon
zitten en gaan dan verveeld toch maar het water in. Dat is wel slecht voor haar
ego.
Ze
is heel goed met andere honden, kan ze heel goed peilen, maakt nooit problemen
en ze is bepaald niet bang. Dat is ook weer mooi voor Harry want dat is niet
zo'n held dus samen zijn ze sterk. Harry aan de andere kant luistert perfect, die
komt als een speer als je roept dus daar heeft zij dan weer een voorbeeld aan.
Ik denk dat ze dat niet gewend was om naar je toe te komen want in het begin
snapte ze gewoon niet wat de bedoeling was. Maar nu gaat dat prima hoor, een
lekker hapje werkt bij de Griekjes ook altijd erg goed dus dat is handig.
Ze
kan heel goed even alleen thuis blijven, samen met de rest natuurlijk, en
sloopt absoluut niets. Ze blaft alleen bij onraad en dat mag natuurlijk, graag
zelfs. In het begin wist ze niet precies wanneer iets blafwaardig was maar nu
wel. Vorige week sloeg ze midden in de nacht aan. Er was gelukkig niets aan de
hand maar er zal wel een vreemde kat of iets in de tuin zijn geweest.
Ze gaat graag mee in de auto. Samen met Harry zit ze dan braaf voorin op de
grond als we naar het park gaan of zoiets. In het begin snapte ze dat niet maar
nu helemaal.
Leonard (mijn zoontje) is ook helemaal weg van haar en hij kan alles met haar
doen. Ze blijft ook zo lekker stil zitten als je haar knuffelt, net zo lang tot
je er mee stopt. In het begin had ze nog wel eens de neiging om als er een
ander dier langs haar liep als ze ergens lag, ineens uit te vallen als een
duveltje uit een doosje of te grommen tegen een kat als ze op schoot zat en de
kat kwam er bij. Dat mag natuurlijk niet dus krijgt ze gelijk op haar dondertje
en ik heb het al een tijdje niet meer
meegemaakt. Het is natuurlijk allemaal logisch gezien haar verleden. Als ze
niet van zich afgebeten had, had ze het misschien niet overleefd tenslotte.
Maar gelukkig hoeft dat nu niet meer. Ze kijkt ook steeds relaxter en opener uit
haar ogen. Dat is echt een verschil met in het begin hoewel ze eigenlijk direct
thuis was.
Al met al hebben wij allemaal een superhondje aan haar en volgens mij geniet
zij ook enorm. Voor de Grieken is elke dag weer een nieuw feestje lijkt het
wel. Ze zijn altijd vrolijk, vriendelijk en lief en we hadden het niet beter
kunnen treffen met die twee!
Groetjes,
Claire
< Terug naar het overzicht