Datum: 18-02-2012
Kyara van Rhodos
Ik had het afgelopen jaar al heel vaak op de dierenasielsites in Nederland en België gekeken en ik begon al te accepteren dat het er voorlopig niet inzat, totdat mijn moeder aangaf dat ze mij een hond cadeau wilde doen voor mijn verjaardag!
Ik kon niet echt "de hond voor mij " (liefst een grote) vinden totdat ik op een gegeven moment Cleo zag, een Kangal, die opvanghond bij Stichting AAI was. Cleo vond ik er wel heel leuk uitzien, maar omdat ik toen nog niet lekker in mijn vel zat vond ik Amsterdam (waar Cleo werd opgevangen) wel een heel eind weg. Via Cleo heb ik de website van Stichting AAI ontdekt. Ik twijfelde toch nog steeds maar toen heb ik eerst eens naar een karakterbeschrijving van de Kangal gekeken en toen bedacht ik dat dit niet het geschikte ras voor mij was. Ik ging weer verder kijken en kwam toen de beschrijving van Kyara tegen. In mijn beleving zag ze er op de foto uit als een soort boerenfoxhondje, maar toen ik de beschrijving goed las, realiseerde ik me dat het toch wel een grote hond was. Ik heb meteen gereageerd en zo kreeg ik een erg leuk gesprek met AAI-vrijwilliger Marjo en later met het opvanggezin van Marian, waar kyara op dat moment na veel omzwervingen verbleef. Het verhaal van de redding van Kyara door Peter en Jacqueline staat op de website www.hondenhardt.nl
Ik ben op een zondag met mijn zoon op bezoek gegaan bij Marian en vanaf het moment dat ik binnenkwam leek het wel of Kyara echt met mij mee moest , we hadden een hele goede klik. Marian had ook nog drie andere honden rondlopen (haar eigen honden) en die hebben me begroet en verder eigenlijk niet veel bekeken, maar Kyara kwam verschillende keren bij me zitten en plofte op een gegeven moment op de bank naast me neer. We zijn later ook nog een eindje gaan lopen en hierbij gedroeg ze zich voorbeeldig. Voor mij voelde het heel erg vertrouwd en Kyara voelde dit kennelijk ook zo.
Thuisgekomen uiteraard alle benodigdheden opnieuw aangeschaft want ik had alles van mijn vorige grote hond weggedaan. Ik heb echt alles op alles gezet om haar veertien dagen later op te kunnen halen en dan had ik nog veertien dagen vakantie en alle tijd voor haar .
Toen ik haar eindelijk kon halen kwamen toen ik net bij Marian was kwamen ook Peter en Jacqueline nog even afscheid nemen. Zij waren toen ook heel blij voor Kyara dat ze met mij meeging en ik heb nog steeds contact met ze.
Kyara stapte alsof het de normaalste zaak van de wereld was bij mij in de auto en kroop lekker bij mijn nichtje op schoot. Ze heeft zich heel de terugreis voorbeeldig gedragen .
Toen ik thuis was ben ik meteen een eind met haar gaan lopen om haar een beetje moe te krijgen voordat ze kennismaakte met mijn twee katten. Zij deed dit eigenlijk best goed, alleen snapten mijn katten na een paar maanden afwezigheid van een hond in huis niet meer hoe ze zich moesten gedragen en waren zij best bang en onzeker. We zijn nu anderhalve maand verder en langzaam maar zeker begint Kyara ook te snappen dat als zij wegvliegen, ze er niet achteraan moet schieten.
Ik heb haar 's avonds drie keer gewezen waar haar mand was en haar er in gelegd en rond half elf stond ze op en liet zich echt als een zak aardappelen in de mand ploffen met een dikke zucht en viel meteen in slaap.
Ze stuift wel op elke hond af maar dat is pure onzekerheid en als ik haar loslaat maakt ze vlot kennis en is eigenlijk alle poeha die ze maakt zo verdwenen. Ze kan goed opschieten met alle honden hier in de buurt en speelt er ook af en toe mee .
Verder is ze zo bijzonder lief en rustig en erg aanhankelijk en makkelijk en vooral ze luistert goed. Ze leert best vlot wat ik van haar wil en gedraagt zich bijna voorbeeldig en soms kan ik haast niet begrijpen dat ze zo'n superhond is. Ik weet niet wat ze allemaal heeft meegemaakt, dat is alleen maar raden . Soms licht ze zelf een tipje van die sluier op zoals de keer toen ik voor het eerst naar een strandje hier in de buurt met haar was gereden. Zodra ik de auto deur opendeed veerde ze helemaal op en werd dolenthousiast toen ze de zeelucht rook en toen we het dijkje over waren vloog ze letterlijk het strand op en ging door een achtergebleven plas lopen scheuren, helemaal door het dolle en vooral heel blij, heerlijk!! Pas na tien minuten ontdekte ze de windmolens, toen was helaas haar plezier voorbij en ging ze achter mij hard staan blaffen tegen de windmolens. Pfffft, echt geen Don Quichote. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Inmiddels zijn we daar vaker geweest en iets verderop heeft ze nergens last van en banjert ze vrolijk achter stukjes zeewier en stukjes zwerfvuil aan die over het zand rollen.
Tja, en een balletje (boeiend maar niet heus), de vierde keer mag ik het gewoon zelf gaan halen, dan kijkt ze ernaar en denkt waarschijnlijk "doe het lekker zelf".
Ze is op het strand opgegroeid , dus het is niet helemaal vreemd voor haar. Hier in de buurt is ook een grote plas , waar ze ook toen ze hem ontdekte met een wel heel grote boog insprong en door het water en het riet begon te rennen. Wat ze ook doet is zachtjes op grassprieten kauwen, kennelijk om er wat vocht uit te halen, want ze eet het nooit op. Als ik de kans heb ga ik elke dag een eind met haar fietsen, daar geniet ze ook erg van en ze loopt haast altijd lekker mee.
Ze vindt kinderen om zich heen ook helemaal leuk en laat alles heel lief over haar heen komen. Ze geniet van alle aandacht die ze dan van hen krijgt. Zelfs mensen in mijn omgeving die voorheen niet zo heel erg gecharmeerd waren van honden vinden haar erg lief en halen haar ook aan.
Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ze in die korte tijd al heel erg veel is gaan betekenen voor ons en dat we een erg hecht stel zijn. We hebben elkaar heel veel rust gegeven, want ik krijg regelmatig het gevoel dat Kyara hier ook tot rust komt, na haar avonturen als zwerfhond.
Ik kan inmiddels wel een boek schrijven over hoe ik het voel en beleef, maar ik ben gewoon heel erg blij met haar en zij -geloof ik- ook met mij.
Groet Ageet Terol-van Dokkum, Heinkenszand
< Terug naar het overzicht