Datum: 24-06-2011

Tjeska uit Istanbul

Tjeska, een Turkse Herder (Kangal) -kruising, werd geboren in Istanbul in 2000 op een bouwplaats en was een van -naar ik meen- 14 pups. Al snel werden de pups doelwit van een stel jongens/mannen, die het leuk vonden de hondjes te pesten. Het scheen er heftig aan toe te gaan, zo heftig dat een van de bouwvakkers die werkzaam was op de bouwplaats, de pups naar het asiel heeft gebracht (hulde aan die man!). Eenmaal in het asiel, was daar gelukkig iemand van stichting AAI die de pups naar Nederland haalde, om hier een goed thuis voor ze te vinden. Ze waren toen zo'n drie maanden oud. Tessa, nummer 8, vond ook een plekje.

Hier bleef ze niet lang, waarom is mij niet bekend. Gelukkig vond ze opnieuw een plekje bij mensen die al een AAI-hond hadden. Tessa werd Tjeska en ze bleek een angstig, jong hondje. Van angst blafte ze bij elk geluid van buiten dat voorbij kwam. Als er bezoek kwam, verstopte ze zich blaffend en durfde niet dichterbij te komen. In dit gezin met 2 kinderen, waarvan een met ADHD, gaf het veel stress. Daar kwam nog bij dat Tjes (eigenlijk nog een pup) heel veel energie had. Op een gegeven moment trok de vrouw des huizes het niet meer; Tjeska moest weg. Ze was toen bijna 2 jaar. Weer kwam haar foto op AAI-site te staan. En zo vond ik haar.

Ik had al een ruwhaar teckel (Daantje) en drie katten en wilde er heel graag nog een hond bij. Toen ik Tjes' foto zag was ik direct weg van haar, dus ik belde meteen. Er was vanuit AAI aarzeling omdat ik geen tuin had en Tjeska dat gewend was. Een aantal dagen later werd ik gebeld door AAI; de situatie in het gezin van Tjes was zo explosief geworden dat Tjeska daar snel weg moest. Of ik haar wilde opvangen? Natuurlijk wilde ik dat!

Samen met een vriendin en Daantje ben ik er meteen heen gereden. Tjeska vloog door de kamer toen we binnen kwamen en kroop al blaffend onder de tafel. Ze wilde niets van me weten en blafte zodra ik me bewoog. Maar dat koppie.... bang, maar zo wijs. De kennismaking met Daan ging prima, maar hoe ze met katten was wisten ze niet, alleen dat ze er buiten achter aan jaagde.

Echt, mijn hart brak toen haar baasje haar bij me achterliet. Ze bleef ook zitten waar ze zat, alsof ze wist dat ze hier ging blijven. Ik dacht, 'arme meid, daar zit je dan, niet wetend wat je nu weer staat te wachten.' Gelukkig was daar Daantje, die haar meteen in zijn hart sloot en bij haar ging liggen vanaf het eerste moment.

Met de katten was het wel even spannend allemaal, want die zag ze helemaal niet zitten. In die tijd sliep de hele mikmak bij mij op bed en ik besloot Tjes ook mee te nemen naar boven. Voor de zekerheid naast het bed en aan een lijn. De eerste nachten kwam er steeds een vervaarlijk gegrom uit haar keel zodra een kat de slaapkamer in wilde komen. Zachtjes deed ik dan 'ssshhh, nee Tjeska' en zodra het grommen ophield prees ik haar de hemel in. Na drie nachten was het klaar en heeft ze nooit meer lelijk gedaan tegen de katten. Al snel lag de hele familie bij mij op bed (gelukkig een king size bed!).

Wat voor mij heel duidelijk was, was het gevoel van 'die gaat hier nooit meer weg!', maar dat moest AAI natuurlijk ook vinden. Toen Mirjam na een paar dagen belde om te vragen hoe het ging, vertelde ik dat ik niets liever wilde dan haar houden en zo geschiedde; ik mocht haar officieel adopteren!

Tjes heeft een moeilijke weg afgelegd. Voor mij was ze goed zoals ze was, maar voor haarzelf zou het fijn zijn als ze wat kon veranderen. Ze was buiten bang voor bijna, mensen, een fiets of reclamebord noem het maar op. Bij elk portiek dat we passeerden dook ze in elkaar en wou ze vluchten, elk mens werd aangeblaft en nageblaft. Vooral voor mannen was ze erg bang.

En dan was er nog dat achter de eenden aan jagen. Bij ons in het park waren zowel vijvers als eenden, dus ze kon haar lol op. In het begin gebeurde het regelmatig; plots kreeg ze het te pakken en vloog dan op de eenden af die lekker in het gras zaten. Eenden snaterend de vijver in, Tjes er achteraan, eenden aan andere kant de wal op, Tjes ook, eenden weer het water in enzovoort, enzovoort.

Het had geen enkele zin haar te roepen op zo'n moment, want ze hoorde me niet eens. Ik liep dus gewoon door en ging dan ergens op een bankje zitten waar ik haar wel, maar zij mij niet kon zien. Soms wel een kwartier. Op een bepaald moment werd ze moe, keek om zich heen en kreeg dan door; 'shit, waar is mijn mens!' Paniekerig begon ze dan zoekend rond te rennen, dat was voor mij het moment om haar te roepen. Dan kwam ze als een speer naar me toe. Het jachtgedrag is eigenlijk langzaam uitgedoofd. Hoe beter de band tussen haar en mij werd, hoe beter ze ook naar me luisterde en dus beter onder controle te houden was. Vogels jagen mag niet! Waarschijnlijk heeft dit uitdoven ook te maken gehad met het feit dat we elke dag lange wandelingen maakten, waarbij de honden los liepen en naar hartenlust konden rennen en ravotten. Bovendien bijna altijd in gezelschap van mijn vriendin die ook twee honden heeft. Tjes kon dus heel goed op een normale manier haar energie kwijt.

Ik ben overigens ook vrijwel direct met haar naar de hondenschool gegaan. Dezelfde als waar ik met Daan alle trainingen heb gedaan. Hier werken ze met clickertraining en dat vind ik een heel fijne manier van trainen. Met vlag en wimpel hebben we 'ons' examen gehaald en gingen we door naar de volgende cursus. Ook die werd met succes afgerond.

Inmiddels was ik zelf begonnen met de studie Toegepaste Natuurgeneeskunde voor Dieren aan de 'Silverlinde' in Breda (afgestudeerd in 2006). Hierdoor kon ik Tjeska gelukkig ook ondersteunen met behulp van Bachbloesems, essentile olie en Ttouch. Heel langzaam veranderde Tjeska. Ze kreeg steeds meer vertrouwen en zelfvertrouwen en werd daardoor ook minder angstig. Na een maand of twee kwam ze me voor het eerst begroeten toen ik thuis kwam. Daarvoor bleef ze altijd onzeker op haar stretcher liggen, wel kwispelend, dat wel.

Zo groeide ze, en wat een bijzondere hond bleek ze te zijn; intens lief en geduldig voor mensen en kinderen, heel rustig binnen, speels, supersnel en wendbaar buiten. Het meest bijzondere aan haar is wel haar gevoeligheid en wijsheid, we begrijpen elkaar zonder woorden. Ook is ze heel trouw. Ze wil best door iemand die ze goed kent worden uitgelaten, maar als ik me niet goed voel, wil ze dat liever niet. Ze heeft dan geen plezier in de wandeling en wil niet rennen en spelen.

Mijn koosnaampje voor haar is Tjesje Prinsesje, want het is een echte dame. Ze loopt heel sierlijk en licht. Wanneer de andere honden er als modderige smeerpoetsen bijlopen, is zij nog schoon. Ze is dol op water en kan zwemmen als de beste, maar dat doet ze niet gauw; ze baadt liever! Ze houdt zelf haar nagels bij en houdt er niet van als je naar haar kijkt wanneer ze zich ontlast. Een hondenuitlaatveldje is niets voor haar, daar wil ze niet lopen, veel te vies.....

Ook binnen de roedel is ze echt 'de leading Lady'. Daantje de teckel 'mag' dagelijks haar oren wassen en de band tussen die twee is heel speciaal, Tjeska kan alles van hem hebben. Als Daan piept komt ze onmiddellijk kijken wie ze daarvoor moet afstraffen. Kom niet aan haar Daantje!

Hoogtepunt in Tjeska's 'reis' mag toch wel genoemd worden dat ze als een van de hoofdrolspelers in eenecht hondenboek staat! Auteur en hondengedragstherapeut Nicky Gootjes zocht honden 'die iets konden' voor haar nieuwe boek waarin ze uitlegt hoe je een hond allerlei dingen kunt aanleren. Dit moest duidelijker gemaakt worden met behulp van foto's. In eerste instantie ging het eigenlijk om Daan, die kan echt van alles en is nergens van onder de indruk (kan onder druk werken). Hij werd dus uitgebreid gefotografeerd terwijl hij een deur opende door aan een touw te trekken dat aan de deur hing. Natuurlijk was Tjes ook meegekomen en Nicky vroeg: 'kan zij ook wat?' 'Ja, natuurlijk, ze kan bijvoorbeeld kruipen' antwoordde ik. Ook daar werden foto's van gemaakt en Tjeska had er duidelijk plezier in. En dat tussen vreemde mensen en allerlei apparatuur!

Daarna was het wachten tot het boek (Hersengymnastiek voor uw hond) uitkwam. Groot was de verrassing toen bleek dat niet Daantje, maar Tjessies foto's waren uitgekozen voor het boek! Als Daan ergens in de struiken 'luid op spoor' geeft, doet ze graag een rondje mee, maar ze gaat niet gauw meer alleen op jacht. In het eerste jaar dat ze bij me was (toen ze nog op vogels jaagde), heeft ze een keer twee kippen doodgebeten bij een vriendin (de vriendschap leed er gelukkig niet onder). Vreselijk vond ik dat, die arme kippen! Nu staat ze naast me als ik de wilde eenden voer, wat een overwinning voor haar! Ze kijkt nog wel van 'zou ik.....', maar ze doet het niet, ik ben dan zo trots op haar.

Toen Tjes zo'n 1,5 jaar bij me was, vroeg een 'hondenvriendin' me of ik misschien honden uit Spanje wilde gaan opvangen en zo kwam er regelmatig dus weer een nieuwe hond in huis. Na verloop van tijd viel het me op dat Tjes zich steeds vaker begon terug te trekken en wat stilletjes werd. Ze was soms haast 'onzichtbaar' en ik begreep dat ze dat steeds wisselen van roedelsamenstelling niet prettig meer vond. Daardoor, en door samenloop van omstandigheden stopte ik met opvangen en Tjes bloeide weer op.

Hoe moeilijk het soms ook was, ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing om haar te destijds adopteren. Ik zou het zo weer doen, ik hou zoveel van haar! Tjes is trouwens niet de enige die 'groeide'. Dankzij haar ben ik me heel erg gaan verdiepen in hondengedrag en in Bachbloesems, wat uiteindelijk uitmondde in de eerder genoemde studie. Ik heb dus van en dankzij haar heel veel mogen leren. Eigenlijk was ze mijn gids en ik hoop dat ze dit nog heel lang mag zijn.

Inmiddels zijn we acht jaar verder, Tjes is al wordt al 11, haar snoetje is grijs geworden en er is veel gebeurd. We zijn van Rotterdam verhuisd naar het Groningse platteland (huis met tuin!), drie katten zijn helaas overleden en eentje is aan komen lopen (een asielzoeker dus). Een herplaats-naaktrat kwam erbij en nog twee parkietjes uit het vogelasiel. We hebben nieuwe vrienden gemaakt en de oude gehouden en Fons is er bij gekomen. Fons, een hond uit Spanje, kwam, zag en overwon! En zo gebeurde het dat er nu op het heerlijke Groningse land een (ex)stadsmens, een teckel van stand, een Turkse dame, een Spaanse boer, een Groningse asielzoeker, een blote rat en de damesparkieten heel gelukkig samenwonen onder een dak. Hoe rijk kun je zijn!

Lydia Loman, januari 2011

< Terug naar het overzicht