Na decennialang het schijnende voorbeeld te zijn geweest van hoe een land goed met dieren kan omgaan, is India in korte tijd veranderd in een land waar dieren letterlijk hun leven niet meer zeker zijn.
Op 11 augustus heeft een klein groepje hoge gerechtshofrechters uit eigen beweging besloten tot het verordenen van het opsluiten van alle honden die op straat leven. De reden zou zijn om hondsdolheid onder controle te krijgen. Terwijl hondsdolheid in India vroeger jaarlijks tot zo’n 20.000 doden leidde, is dit door uitgebreide vaccinatiecampagnes en betere voorlichting teruggelopen tot een paar duizend.
Natuurlijk is iedere dood er één te veel, maar 60 miljoen honden in kampen stoppen is niet te rechtvaardigen. Zeker niet omdat dit het hondsdolheidsprobleem niet zal oplossen, en het juist kan verergeren door het vacuüm-effect: gebieden waar honden zijn weggehaald, trekken nieuwe honden aan die onderling meer zullen vechten voor territorium, wat zal leiden tot meer beten en meer stress, waardoor ook mensen minder veilig zullen zijn.
De verordening werd even teruggedraaid, maar kort daarna vaardigde wederom een handjevol hoge rechters uit eigen beweging een nieuw bevel uit. Onder het mom van volksgezondheid is verordend dat alle honden op publieke plekken — zoals trein- en busstations, overheidsinstanties, religieuze instellingen, scholen, universiteiten en grote wegen — moeten worden verwijderd. Net als de vorige keer is er veel protest, maar er is duidelijk ook protestmoeheid en mogelijk angst, want tegenwoordig wordt tegenspraak steeds minder getolereerd in India.
Stray Assist in Goa ondervindt ook veel hinder van deze omslag in houding tegenover honden en ervaart een soort mini-versie van wat zich nationaal afspeelt. Op hun nieuwe locatie hebben ze buren die al drie jaar proberen hen te laten sluiten, ondanks dat al hun activiteiten met betrekking tot dierenwelzijn binnen de wet — zelfs binnen de grondwet (artikel 51A(g): het is de taak van iedere Indiase burger om voor dieren te zorgen) — vallen. De lokale autoriteiten steunen de buren, want dat zijn stemmers, en ook bij hen leeft het verlangen om gezien te worden als een schone en georganiseerde gemeente zonder straatdieren. In dat kader is er al een koeienkamp opgezet waar inmiddels meer dan 150 koeien langzaam verhongeren. Hetzelfde plan ligt klaar voor straathonden.
Stray Assist is al meerdere malen op het matje geroepen bij de gemeente, waar men probeert te eisen dat zij stoppen met de kliniek. Men probeert hen te dwingen mee te helpen het hondenkamp op te zetten. Dit gebeurt onder bedreiging van het afsluiten van water en elektriciteit als zij niet meewerken.
Tot voor kort steunden de instellingen die voor dieren moeten opkomen de activiteiten van Stray Assist, maar eind oktober zijn zij samen met de gemeente het privéhuis van Stray Assist binnengedrongen onder het mom van een ‘inspectie’. Deze zogenaamde inspectie werd uitgevoerd op een dag die was uitgeroepen tot nationale vrije dag en was daarmee illegaal, want overheidsautoriteiten mogen op zulke dagen niet werken. Bovendien moet een dergelijke inspectie plaatsvinden met een huiszoekingsbevel en onder politietoezicht, wat beide ontbraken.
Desondanks is de schrik er flink ingeslagen. Voorlopig gaan ze wel door met de sterilisaties en behandelingen. Tot nu toe zijn dit jaar bijna 1.000 sterilisaties uitgevoerd, terwijl zo’n 3.800 dieren behandeld zijn tegen ziektes en verwondingen. Hoe lang ze dit werk nog kunnen doen, is echter de vraag.